Πώς να *ΜΗΝ* μεγαλώσετε ένα κακομαθημένο παιδί

Πολλοί “εμπειρογνώμονες” πιστεύουν ότι η δουλειά του σωστού γονέα είναι να μεγαλώσει ευτυχισμένα και έξυπνα παιδιά. Εγώ διαφωνώ, πιστεύω ότι η δουλειά του σωστού γονέα είναι να μεγαλώσει ώριμους και υπεύθυνους ενήλικες. Και αυτό δεν θα συμβεί ποτέ αν ο στόχος μας καθημερινά είναι να κρατάμε το παιδί χαρούμενο κι ευτυχισμένο στο συννεφάκι του.Τα παιδιά πρέπει να μάθουν πώς να ζουν σε έναν πραγματικό κόσμο. Θα πρέπει να μάθουν ότι η ζωή είναι απαιτητική και σκληρή, και σίγουρα δεν είναι πάντα δίκαιη.

10 συμβουλές για να μη μεγαλώσουμε κακομαθημένα παιδιά (και κατά προέκταση ανεύθυνους ενήλικες):

  1. Δεν φωνάζουμε ποτέ πάνω από μία φορά για να ξυπνήσουν το πρωί. Ακόμα καλύτερα, ας έχουν το δικό τους ξυπνητήρι. Έτσι μαθαίνουν την υπευθυνότητα του να ξυπνάς στην ώρα σου.
  2. Τους μαθαίνουμε όσο το δυνατόν νωρίτερα, μπορεί και από τα 3 ή 4 χρόνια τους, να φροντίζουν για τα ρούχα τους, να διαλέγουν τι θα φορέσουν, να ντύνονται μόνα τους και να τα τακτοποιούν όταν τα βγάζουν. Να βάζουν στα άπλυτα ότι χρειάζεται πλύσιμο, και όχι ότι δεν είναι λερωμένο, με μία μόνο φορεσιά. Να κρεμάνε τις πετσέτες ή τα μπουρνούζια τους μετά το μπάνιο. Να τακτοποιούν στην ντουλάπα τους τα πλυμένα.
  3. Τους μαθαίνουμε να καθαρίζουν ότι βρωμίζουν στο σπίτι μόνα τους, και να μαζεύουν τα πράγματά τους.
  4. Τα προτρέπουμε να βοηθήσουν στο στρώσιμο και στο μάζεμα του τραπεζιού ή/και στο πλύσιμο των πιάτων.
  5. Δεν τους αγοράζουμε *οπωσδήποτε* κάτι τι, κάθε φορά που βγαίνουμε μαζί για ψώνια.
  6. Δεν κάνουμε για λογαριασμό τους τις σχολικές εργασίες, τους μαθαίνουμε ότι είναι τα ίδια υπεύθυνα και υπόλογα γι’ αυτές.
  7. Δεν επιτρέπουμε τη γκρίνια τους για κανένα λόγο και φυσικά δεν την επιβραβεύουμε υποκύπτοντας στις απαιτήσεις τους.
  8. Τα αφήνουμε να μαθαίνουν από τα λάθη τους όσο πιο συχνά γίνεται. Δεν παρεμβαίνουμε για να τα προστατέψουμε. Τα παθήματα είναι τα καλύτερα μαθήματα.
  9. Τους διδάσκουμε την ανεξαρτησία όσο το δυνατόν νωρίτερα και τους επιτρέπουμε όλο και περισσότερη όσο μεγαλώνουν.
  10. Το νωρίτερο που θα σταματήσουμε να τα παραχαϊδεύουμε σαν μωρά, το καλύτερο γι αυτά. Τα αγαπάμε και είμαστε πάντα εκεί γι αυτά και τους το δείχνουμε, αλλά δεν τα νταντεύουμε, είτε είναι 3 είτε είναι 13 χρονών. Αυτό θα έχει ως συνέπεια έναν ανεύθυνο ενήλικο, που νομίζει ότι δικαιούται τα πάντα έτοιμα και που δεν θα πάρει ποτέ τη ζωή του στα χέρια του.
 
Όλα τα παραπάνω, προφανώς, προσαρμόζονται ανάλογα με την ηλικία του παιδιού. Δεν έχουμε την απαίτηση από ένα 4χρονο να βάζει πλυντήριο, αλλά μπορεί να τοποθετεί τα λερωμένα ρούχα του στο καλάθι με τα άπλυτα ή να αλείφει το βούτυρο στη φρυγανιά του.

Λοιπόν, εσείς τί διαλέγετε. Ένα “ευχαριστημένο” παιδί ή έναν υπεύθυνο ενήλικα;


Αρχική Σελίδα