Δεν σου αρέσει ο εαυτός σου κι αποφεύγεις τις φωτογραφίες

love-yourself

Ναι. Σε άκουσα. Έχεις μερικά κιλά παραπάνω. Καταλαβαίνω πώς νιώθεις. Κι εγώ την ίδια απέχθεια αισθάνομαι κάθε φορά που κοιτάω πρόσφατες φωτογραφίες μου…

Δεν είναι όμως καταπληκτικό; το ότι μπορούμε να βλέπουμε ομορφιά στις φίλες μας, τις αδελφές μας, τις μαμάδες μας, τις θείες μας, χωρίς να διακρίνουμε το παραμικρό ψεγάδι… αλλά μπροστά στην εικόνα του εαυτού μας γινόμαστε ο αυστηρότερος κριτής και στεκόμαστε ώρες μπροστά στην παραμικρή ατέλεια; Και η αυστηρότητά μας φτάνει σε τέτοιο βαθμό που αποποιούμαστε την ίδια μας την ύπαρξη, και αποφεύγουμε συστηματικά να αποτυπώσουμε την απεχθή (για εμάς) στρογγυλή μας φιγούρα στο ντοκουμέντο μιας φωτογραφίας.

Έτσι τα χρόνια περνάνε, και δεν έχουμε ούτε μια φωτογραφία που να μας θυμίζει πόσο αγαπήσαμε κι αγαπηθήκαμε, πόσο γελάσαμε, πόσο διασκεδάσαμε, πόσο συγκινηθήκαμε. Πώς είναι δυνατόν σε μια φωτογραφία με μια μητέρα που αγκαλιάζει το παιδί της, η προσοχή να εστιάζεται στο προγούλι της μάνας και όχι στην αγάπη της προς το παιδί της. Πώς είναι δυνατόν η δύναμη της εικόνας μιας αυθόρμητης αγκαλιάς να καλύπτεται από το πάχος του μπράτσου που αγκαλιάζει.

Αν η εικόνα που έχουμε για τον εαυτό μας είναι τα μεμονωμένα ψεγάδια που βλέπουμε στον καθρέφτη μας και αυτά και μόνο αναπαράγουμε κάθε φορά που κοιτάζουμε μια φωτογραφία μας, τότε η εικόνα αυτή είναι στρεβλή. Η φωτογραφία μας, με τις στιγμές μας, με τους ανθρώπους που αγαπάμε και μας αγαπούν είναι πολύ περισσότερο από αυτό.

Αυτή λοιπόν είναι η σκληρή αλήθεια. Η ματαιοδοξία της “ομορφιάς” δεν είναι πλέον ικανός λόγος να αποφεύγουμε την κάμερα. Η ζωή δεν μας περιμένει να αδυνατίσουμε για να φωτογραφηθούμε. Η ζωή απλά προχωράει.

Δεν είναι δυνατόν να δεχθούμε ότι οι ανθρώπινες αξίες όπως η χαρά, η αγάπη ή η οικογένεια παραμερίζονται από την αξία του πάχους. Απλά ας δεχτούμε ότι το βάρος που προσπαθούμε να χάσουμε εδώ και τόσα χρόνια αποτελεί μέρος της ζωής μας και πλέον μέρος της εικόνας μας… Και ακόμα κι αν αυτή η πολυπόθητη μέρα που θα έχουμε χάσει αυτά τα κιλά επιτέλους έρθει, θα μετανιώσουμε πολύ αν συνειδητοποιήσουμε ότι δεν έχουμε καμία φωτογραφία μας με τα παιδιά μας όταν αυτά ήταν στην ηλικία 5 -10. Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι οι δικές μας ανασφάλειες σε καμία περίπτωση δεν έχουν καμία σχέση με το πώς τα παιδιά μας, οι φίλοι μας, ο σύζυγός μας μας βλέπουν. Ας τους επιτρέψουμε να θυμούνται για ποιόν λόγο μας αγαπούν.

Τα παιδιά μας θέλουν φωτογραφίες με τη μαμά τους.

Οι σύζυγοι θέλουν φωτογραφίες με την αγαπημένη τους γυναίκα.

Οι γονείς μας θέλουν φωτογραφίες με την κόρη τους και την όμορφη νέα οικογένεια και τα εγγόνια που τους χάρισε.

… Και αν οι παλιοί συμμαθητές ή πρώην συνεργάτες στο Facebook μας δουν και σκεφτούν (“Πωπω, πώς πάχυνε”), τότε… έχουμε νέα: πράγματι, έχουμε παχύνει.  Ας κλάψουμε. Ας κάνουμε δίαιτα. Ας πάμε γυμναστήριο. Ο,τιδήποτε. Αυτή είναι η πραγματικότητα. Κερδίσαμε πολύ βάρος. Κερδίσαμε όμως και πολλά άλλα: οικογένεια, παιδιά, καριέρα κι ένα ζεστό σπιτικό.

Λοιπόν; Αισθάνεσαι πολύ χοντρή για να βγεις φωτογραφία; Να ξέρεις ότι είσαι η μόνη που το προσέχεις. Όλοι οι υπόλοιποι είναι πολύ απασχολημένοι να σ’ αγαπούν γι αυτό που είσαι κι όχι για το πώς είσαι.

 

Ελεύθερη μετάφραση Ελίνας Νεοφωτίστου από το http://myfriendteresablog.com/so-youre-feeling-too-fat-to-be-photographed/ για το coucou.gr


Αρχική Σελίδα