Alea jacta est

referendum

Alea jacta est

Με έχουν απογοητεύσει όλες (μα όλες!) οι κυβερνήσεις που έχω κατά καιρούς ψηφίσει. Δεν θέλω να είμαι άδικη, και πραγματικά, σε πλήρη αντίθεση με τους ηγέτες των προηγούμενων κυβερνήσεων, πιστεύω στην ειλικρινή πρόθεση και προσπάθεια του Αλέξη, όμως τον ψήφισα γιατί μου υποσχέθηκε τρία βασικά πράγματα:

1) ότι θα σταματήσει και θα τιμωρήσει τη διαφθορά, 2) ότι θα πετύχει -όχι θα διαπραγματευθεί, θα πετύχει- κατάργηση της λιτότητας 3) ότι θα πατάξει τη φοροδιαφυγή και θα φορολογήσει επιτέλους τα υψηλά εισοδήματα.

Σήμερα, 5 μήνες μετά την εκλογή του, και -λυπάμαι αλλά συμφωνώ με τον κ. Σόιμπλε- δεν έχω δει κανένα αποτέλεσμα ούτε προς την κατεύθυνση πάταξης της διαφθοράς, ούτε προς την κατεύθυνση πάταξης της φοροδιαφυγής, ούτε προς τη φορολόγηση των υψηλών εισοδημάτων. Δεν έχω δει καμία ουσιώδη δημοσιονομική αλλαγή. Όσο για την κατάργηση της λιτότητας, δεν μπορώ να μην αναγνωρίσω την προσπάθεια και πραγματικά πιστεύω στην ειλικρινή πρόθεση του Αλέξη, αλλά δυστυχώς, η προσπάθεια αυτή επέφερε το αντίθετο από το επιθυμητό αποτέλεσμα.  Ο κύβος ερρίφθη. Το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος, εδώ που φθάσαμε, εμένα μου είναι αδιάφορο. Είτε με Ναι,  είτε με Όχι μένουμε Ευρώπη, δεν έχω αμφιβολία επ’ αυτού, κι ας προσπαθεί η προπαγάνδα να τρομοκρατήσει. Οι σχέσεις εμπιστοσύνης όμως, εκατέρωθεν, έχουν φοβάμαι ανεπανόρθωτα διαρραγεί.

Δεν τα βάζω με τον εαυτό μου που πίστεψα στο ΣΥΡΙΖΑ. Μου έδωσε ελπίδα. Μπορεί κάποιοι να με πουν αφελή ή αιθεροβάμωνα, όμως στους καιρούς που έχουμε ζήσει η ελπίδα δεν είναι μικρό πράγμα. Κάποιες φορές προτιμάς το κακό που δεν γνωρίζεις από το κακό που έχεις δει. Το ένα απλά πιθανολογείται, ενώ το άλλο είναι απολύτως σίγουρο.

Δεν τα βάζω με τον εαυτό μου για τις προηγούμενες ψήφους που έχω δώσει γιατί, πραγματικά, οι επιλογές μου ήταν πολύ, μα πολύ περιορισμένες. Συνήθως πάντα ψήφιζα το κατά τη γνώμη μου της εποχής εκείνης μη χείρον βέλτιστο.

Αλλά κανείς μα κανείς δεν έκανε αυτά που έπρεπε ρε γαμώτο! Όλες μα όλες τους οι ενέργειες δεν είχαν παρά προσωπικό συμφέρον. Πώς θα κερδίσουμε για πάρτη μας, πώς θα καλύψουμε τις ατασθαλίες μας, πώς θα ευεργετήσουμε τους πελάτες μας, πώς θα παραμείνουμε στην εξουσία να συνεχίσουμε να πράττουμε τα παραπάνω. Υπέγραφαν μνημόνια, αύξαναν τα χρέος, αλλά δεν έκαναν καμία δημοσιονομική προσαρμογή για να το ελαττώνουν. Μεταχρονολόγηση, μετατόπιση του προβλήματος, και στο τέλος πασάρισμα της καυτής πατάτας στον μικρό. Να τελειώνουν μια και καλή και μ’ αυτόν και με την Αριστερά σε όλη την Ευρώπη.

Με έχει απογοητεύσει η στάση των Ευρωπαίων εταίρων μας. Κυρίως η προηγούμενη. Αυτή που μας οδήγησε στην κυβέρνηση Τσίπρα. Ομολογώ ότι δικαιολογώ τη στάση τους απέναντι στην ομάδα Τσίπρα, όταν επί 5 μήνες δεν έχουν δει την παραμικρή ενέργεια προς μια θετική κατεύθυνση είναι λογικό να είναι επιφυλακτικοί. Η προηγούμενη στάση τους όμως προς την Ελλάδα (δεν λέω προς τη συγκυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου, γιατί αυτή ήταν ανύπαρκτη ως προς τα μνημόνια) ήταν καθοριστική.

Οι δανειστές δεν είναι άμοιροι ευθυνών για το θεόρατο ύψος του χρέους, αντιθέτως οι κανόνες της λογικής και χρηστής διαχείρισης συμπεραίνουν ότι οι ευθύνες βαρύνουν εξίσου αμφότερους τους συναλλασσόμενους.  Το «κούρεμα» που ζητά και επιμένει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ είναι πράγματι η μόνη λύση και οι εταίροι μας θα έπρεπε να το έχουν εφαρμόσει πολύ καιρό τώρα. Εκείνο που έγινε το 2012 δεν βοήθησε, γιατί απλά κουρεύτηκαν κατά κύριο λόγο τα ομόλογα που είχαν στην κατοχή τους τα ελληνικά ασφαλιστικά ταμεία (δηλαδή τα αποθεματικά για τη σύνταξη των εργαζομένων). Σα να λέμε κουρεύτηκε η οφειλή του ελληνικού κράτους προς το ελληνικό κράτος, και μάλιστα με καταστροφικό κοινωνικό αποτέλεσμα. Μηδέν εις το πηλίκο.

Τη στιγμή που οι πάντες (και κυρίως οι αριθμοί) φώναζαν για την αποτυχία των επιλογών των τεχνοκρατών τους (ακόμα και οι ίδιοι οι τεχνοκράτες, βλ. ΔΝΤ), εκείνοι έκλειναν τα αυτιά και επέμεναν στα μέτρα εκείνα που επί μία 5ετία δεν έφεραν κανένα θετικό αποτέλεσμα. Οδήγησαν κατ’ αυτόν τον τρόπο την ελληνική κοινωνία στην αγανάκτηση και την –τύπου- εξέγερση δια της εκλογής του ΣΥΡΙΖΑ. Υποτίθεται ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση ως θεσμός, σημαίνει μεταξύ άλλων ισοτιμία των μελών και αλληλοβοήθεια. Οι δυνατοί βοηθούν τους αδύναμους,  εκ των πραγμάτων δεν μπορεί να γίνει ανάποδα.

Τώρα η Ελλάδα δεν είναι πλέον ούτε καν ο αδύναμος εταίρος. Τώρα η Ελλάδα είναι ένα «ανεπιθύμητο πρόβλημα». Θα προτιμούσαν να μη μας είχαν. Κι εμείς, αντί να κοκορευόμαστε ότι δεν μπορούν να μας διώξουν, ότι δεν έχουν νομικό πλαίσιο να το κάνουν, θα έπρεπε να μας προβληματίζει το ότι είμαστε ανεπιθύμητοι. Θα προτιμούσα, αντί να παραμένει η Ελλάδα στην Ευρώπη με το στανιό (που της προσφέρει το Νομικό Πλαίσιο της Ευρώπης), να το έχει κερδίσει με την αξία της. Να γίνει επιτέλους ένα ισότιμο μέλος και όχι ο φτωχός, ανεπιθύμητος, προβληματικός εταίρος.  Ποιά Ελληνική κυβέρνηση μπορεί να μου υποσχεθεί και να μου διασφαλίσει αυτό; Με ηγέτη ποιόν; Τον Σαμαρά; Τον Βενιζέλο; Τον ΓΑΠ; Τον Καραμανλή; Τον Καμμένο; Την Ντόρα;  Όλους τους προηγούμενους μαζί; Ποιόν ρε γαμώτο;

ΟΚ, «Ναι» στην Ευρώπη. Αλλά βρείτε μου επιτέλους έναν ηγέτη να με κρατήσει στην Ευρώπη με την αξία μου και όχι με το στανιό!

Τέλος, το πιο αποκαρδιωτικό απ’ όλα είναι ότι έχω απογοητευτεί με τις προοπτικές της χώρας μου. Τι να περιμένει κανείς από γενιές που μεγάλωσαν με ούτε καν την υποτυπώδη παιδεία. Όσοι συμπατριώτες μου καταφέρνουν και διαπρέπουν, φεύγουν στο εξωτερικό, αναζητώντας μια καλύτερη ζωή. Όταν οι δανειστές μας πετσοκόβουν τις δαπάνες της εκπαίδευσης δεν βλέπω καμία εξέλιξη, καμία βελτίωση. Από την άλλη πλευρά οι κοινωνίες στις χώρες της Ευρωπαϊκής μας  Ένωσης τρέχουν με χίλια. Η ελληνική κοινωνία κινδυνεύει με ασυμβατότητα, πώς θα ακολουθήσει χωρίς τα στοιχειώδη στον τομέα της Παιδείας; Όταν οι καθηγητές μας είναι απλήρωτοι μήνες; Όταν δεν υπάρχει καμία αξιολόγηση ανάμεσα στους λειτουργούς; Όταν το εκπαιδευτικό σύστημα είναι παντελώς απαρχαιωμένο; Όταν δεν υπάρχουν σχολικές υποδομές;

Αν οι Εταίροι μας ήθελαν πραγματικά να βοηθήσουν, να λύσουν το «πρόβλημα Ελλάδα», αυτή είναι η κατεύθυνση που θα έπρεπε να ακολουθούν. Όχι μαστίγιο. Όχι περικοπές. Πρωτίστως αρωγή στην ανάπτυξη και στην παιδεία. Τα άλλα θα έρθουν μετά πολύ πιο εύκολα. Παιδεία! Ναι στην εκπαίδευση και βοήθεια ωρίμανσης της ελληνικής κοινωνίας,  ναι στην  ευγένεια και στον πολιτισμό. Όχι στο Κούγκι…  αλλά Όχι και σε εργασιακό μεσαίωνα και κοινωνία μεσοπολέμου.

 


Αρχική Σελίδα