Περί Ευρώπης

image

Ο Γιώργος Μικρογιαννάκης είναι φοιτητής στο Εδιμβούργο και γράφει:

Σ’ αυτήν την παρανοική αντιπαράθεση του ΝΑΙ και του ΟΧΙ δεν έλαβα καμία θεση αυτή τη βδομάδα. Δεν θα λάβω ούτε τώρα. Εχοντας φύγει απο την Αθήνα γεμάτος αγωνία και στενοχώρια για όσα συμβαίνουν αποφάσισα να γράψω ένα κειμενάκι για να το βγάλω απο μέσα μου. Δεν εχει να κάνει άμεσα με το δημοψήφισμα.

Εχει να κάνει με τo δίλημμα που έσπευσαν όλοι να πουν ότι πρεσβεύει. Την παραμονή ή όχι της Ελλάδας στην Ευρώπη. Τον σταυρό στο ψηφοδέλτιο που υποτίθεται ότι θα τα διατηρήσει ή θα τα καταστρέψει όλα. Μέσα στις τόσες παπαριές που έχουμε διαβάσει τόσες μέρες, αν θέλετε αφιερώστε λίγο χρόνο να διαβάσετε και την δική μου.

Είμαι πίσω στο Εδιμβούργο κάτι παραπάνω απο ένα 24ωρο.

Με πρόχειρους υπολογισμούς, γύρω στους 250 φίλους μου από το Facebook είναι αλλοδαποί, κυρίως Ευρωπαίοι. Σε όλο αυτό το διάστημα, μόνο μια κοπέλα απο το Εκουαδόρ μου είπε οτι «κάτι διάβασε για τις Τράπεζες στην Ελλάδα» κι ένας άλλος φίλος απο τη Μαδρίτη με ρώτησε απλά “αν είμαστε καλα.”.

 Στο τοπικό ραδιόφωνο η κατάσταση στην Ελλάδα αναφέρθηκε ως τρίτη είδηση μετά τη σφαγή στην Τυνησία (μια είδηση που σχεδόν αγνοήθηκε απο τον Ελληνικό τύπο), και την απεργία των φορτηγατζήδων στο Καλαί. Μεγαλύτερη μάλλον έκταση πήρε η προσπάθεια του πιτσιρικά από το York που ξεκίνησε την crowdfunding καμπάνια για να μας σώσει. (για την ιστορία, γλυκύτατος και συγκινητικός)

Τα “βροντερά” μηνύματα που υποτίθεται στείλαμε στην Ευρώπη μάλλον δεν έφτασαν ποτέ. Ούτε του Ναι ούτε του Οχι. Οι αγορές δεν χόρεψαν καμία πεντοζάλη και κανένα Ευρωπαικό θεμέλιο δεν έτριξε. Τα περι αλληλέγγυου Ευρωπαικού λαού που ξεχύθηκε στους δρόμους φωνάζοντας υπέρ της Ελλάδος, τα εμφανίζουν υπερφουσκωμένα και παραποιημένα μόνο κάτι φιλοκυβερνητικά blogs. Ο Νεόλληνας νομίζει ότι ολη η Ευρώπη ασχολείται μ’αυτόν. Κι ότι η Ευρώπη του χρωστάει. Εχοντας ταξιδέψει αρκετά στην Ευρώπη (αν και πολύ λιγότερο απ’οσο ονειρευόμουν), μπορώ να πω μετα βεβαιότητος, ότι η Ευρώπη έχει πολύ καλύτερα πράγματα να κάνει.

Η Ευρώπη δεν “παραμιλάει” οταν ο Ολυμπιακός κερδίζει την Γιουβέντους, ούτε όταν ο Παναθηναικός κερδίζει άλλο ενα Europa League. Δεν “κρατάει την ανάσα της” αν θα πάρουμε τα 12 points. Δεν συγκινείται απ’τα γελοία βίντεο που απαιτούν την επιστροφή των Elgin Marbles φωνάζοντας Bring them Back! Δεν πήρε καν χαμπάρι το “Zorba the Greek” Flash Mob της Κεφαλογιάννη στην Trafalgar. (τι φρίκη κι αυτή…)

Η Ευρώπη δεν ασχολείται μαζί μας, επειδή κι εμείς δεν ασχολούμαστε με την Ευρώπη. Μα γιατί θα μου πείτε? Δεν πάμε Ευρώπη κάθε Πάσχα? Δεν οδηγούμε Ευρωπαικό αυτοκίνητο? Δεν βάλαμε το Je suis Charlie στο προφίλ μας? Δεν έχουμε λιώσει τα παπούτσια μας πάνω κάτω στην Oxford Str και την Via del Corso? Δεν μπουγελωθήκαμε για το Αις Μπάκετ Τσάλεντζζζ ???

Ναι, τα κάναμε όλα αυτά. Ζαλισμένοι όμως από την γλυκιά γεύση του Aperol και του Prosecco, ξεχάσαμε τα Ευρωπαικά βασικά. Γεμίσαμε το Ηρώδειο να δούμε την Τόσκα του Πουτσίνι (με την οποία όλοι μεγαλώσαμε), αλλά τα μουσικά σύνολα της ΕΡΤ που έμειναν άνεργα σε ένα βράδυ τα γράψαμε στα παπάρια μας.

Το ξαναγεμίσαμε για να δουμε την Sylvie Guillem, αλλά φροντίσαμε να το γεμίσουμε και με τσίχλες (25 κιλά τσίχλας καθαρίστηκαν από το Ηρώδειο προ 5ετίας).

Ορμήσαμε στην Επίδαυρο να δούμε τον Ριχάρδο του Kevin Spacey, αλλά μετά στο parking κάναμε σαν ζουλού για το ποιος θα πρωτοπρολάβει να βγει στην Εθνική.

Κάναμε την μούρη μας technicolor για το gaypride αλλά ανεχτήκαμε τον Νικολόπουλο να αποκαλεί “πουσταριό” τον Πρωθυπουργό του Λουξεμβούργου και τον Ανθιμο να λέει ότι θα καούμε στην κόλαση .

H Ευρώπη δεν είναι κουφή ούτε τυφλή στα προβλήματα μας. Δεν είναι και χαζή όμως.

Ο Ευρωπαίος όντως την αγαπάει την Ελλάδα. Αναπολεί τις διακοπές, το ουζάκι του, το clubbing, τις παραλίες. Είμαι σίγουρος όμως ότι θυμάται και την υπερχρέωση του ταξί από το αεροδρόμιο, τις τουαλέτες της ταβέρνας, το άθλιο Room to Let που το πλήρωσε χρυσό, την πλαστική καρέκλα στο κατάστρωμα του πλοίου που τον πήγε στα νησιά.

Ζηλευουν ρε συ, τον ήλιο και τη θάλασσα, γι’ αύτό γίνονται όλα…Ναι ρε φίλε, όπως τα λες. Εσύ δε ζηλεύεις που κάθε μου συναλλαγή με το Σκωτσέζικο Δημόσιο διαρκεί γύρω στο δίλεπτο? Πού ο οδηγός του λεωφορείου με βλέπει να τρέχω να το προλάβω και με περιμένει αντί για να μου κλείνει την πόρτα στα μούτρα;

Μέχρι νάρθει λοιπόν αυτή η Κυριακή κι ότι μας ξημερώσει , ας σκεφτούμε ποια Ευρώπη μας θέλει και σε ποια Ευρώπη θέλουμε να ζούμε. Δεν γίνεται να είσαι Ευρωπαίος όπου βολεύει και να λακίζεις όταν το πράγμα δυσκολεύει.

Να ζήσουμε σε μια Ευρώπη που της αξίζουμε και μας αξίζει. Σε μια Ευρώπη που επιτρέπει την διαφορετικότητα, την ανεξιθρησκεία, το δικαίωμα του μετανάστη, την αξιοπρεπή διαβίωση του ΑΜΕΑ και του ασθενή.

Και σ’ αυτήν την Ευρώπη δεν μένεις ή φεύγεις βάζοντας απλά εναν σταυρό σε ενα ΝΑΙ ή ένα ΟΧΙ. Το ΝΑΙ δεν θα μάς κάνει Chamonix και το ΟΧΙ Τίρανα.

Το Μένουμε Ευρώπη δεν ειναι απλά ένα σύνθημα. Δεν το κερδίζεις ανεμίζοντας ένα πλακάτ. Απαιτεί και δουλειά. Και παιδεία. Και θυσίες.

Να μείνουμε λοιπόν Ευρώπη με τα χίλια. Αλλά να μείνουμε γιατί την θέλουμε γι’αυτό που είναι και πρεσβεύει και γιατί είμαστε διατεθειμένοι να δουλέψουμε γι’αυτο.Και τέλος, μην συζητάμε τα προφανή. Ο καθένας ψηφίζει αυτό που πιστεύει. Αυτή δεν είναι ή εννοια της δημοκρατίας “που εμεις την μάθαμε στην Ευρώπη όταν οι άλλοι έτρωγαν βελανίδια;”

Κι αφού δούμε τι κάνουμε λάθος εμείς ας πάμε μπροστά στέλνοντας στα σπίτια τους, τους γελοίους που θέλουν να μας πάνε πίσω. Πώς φτάσαμε ρε να διαλέγουμε για εκπροσώπους τη Βούλτεψη, τον Αδωνι, τον Βορίδη, τον Λαφαζάνη, τον Παπαδημούλη, την εμετική Σιδέρη, τον Νικολόπουλο, τον Γιακουμάτο,τον Μιχελογιαννάκη ( AIDS με το σάλιο ρε φιλε…;) και πολλούς άλλους; Αυτοι στην Ευρώπη θα ρητόρευαν πάνω σ’ενα χαρτόκουτο κι εμεις τους βάλαμε στην Βουλή;

Δυστυχώς το δημοψήφισμα μας βάζει το μαχαίρι στο λαιμό παίζοντας με τον φόβο, την αγωνία, την αίσθηση αυτοσυντήρησης του καθενός και βέβαια τις σπασμωδικές αντιδράσεις μας. Που ακούστηκε δημοψήφισμα σε 7 μέρες; Οι Σκωτσέζοι τόχαν και το σκεφτόντουσαν 10 μήνες!

Με το μυαλο και την καρδιά στην Ελλάδα, κλείνω εδώ…Ας ελπίσουμε ψύχραιμα για το καλύτερο, και καλή μας δύναμη.


Αρχική Σελίδα